Янка Купала

Плача сонца маладое
Над планетай над старою,
      Іскры сыплюцца цурком,
Што не тымі пуцінамі
Ходзяць леты за лятамі
      Ў вечным зладзе з курганом.

Безнадзейна, бестрывожна,
Ціха, зважна, асцярожна
      Хаос гнёзды ўе свае, —
Вара зелле-калатуху,
Пое, зводзе князя-духа,
      Перадыху не дае.

Світы, захады крыляцца,
На адной таўкуцца кладцы,
      Цемра вабе згубным дном;
Плача сонца маладое
Над планетай над старою,
      Іскры сыплюцца цурком.