Янка Купала

Зашумеў лес разгуканы,
        Нівы задрыжалі,
Задрыжалі і тыраны,
        Што бяду стваралі.

Зашумелі, загрымелі
        Магутныя песні:
«Доўга, доўга мы цярпелі, —
        Доля, воля, ўскрэсні!»

I глядзіце, што за дзіва!
        Наракаць не трэба —
Буйна ўзойдзе наша ніва,
        Будзе волі, хлеба.

Дзе ляжалі дзірванамі
        Панскія абшары,
Дзе казённыя вякамі
        Пусцелі гушчары,

Дзе была адна пустыня —
        Елкі ды бярозкі, —
Поле будзе, пушча згіне,
        Стануць хаты, вёскі.

Загарыцца сонца смагай,
        Дух люду і сіла,
Доля, воля ясным сцягам,
        Зоркай ўзыдзе мілай.

Верце песні — скора, скора
        Гэты дзень настане, —
Ужо ўздымае людаў мора
        Праўды панаванне.

Паўставаць будуць тыраны,
        Але мы не зляжам,
Крывёй збрызгаем паляны,
        А свайго дакажам.

Наша гора, нашы слёзы,
        Кроў і пот крывавы
Стануць ў спёкі і марозы
        За нашыя правы.

З грудзей нашых панясецца
        Вір песень грымучых
I ў адзін голас зліецца,
        У адзін магучы.

«Смерць таму, хто хлеб йстатні
        Бедным выдзірае!
Смерць таму, хто на люд братні
        Кайданы ўздзявае!»