Янка Купала

Я відзеў душы сільныя,
Якім віхры ўсміхаліся
I пелі песні дзіўныя,
Каб выйшлі і змагаліся;

Змагаліся з няпраўдаю,
Змагаліся з кайданамі,
З кайданамі пякельнымі,
З людскіх касцей каванымі.

I выйшлі людзі сільныя
На бітву на крывавую,
Дый смерцяю акрыліся,
Хоць несмяротнай славаю.

I толькі плакаць хочацца
Над гэтымі ахвярамі,
Над гэтым краем змучаным,
Над гэтымі цяжарамі.

I толькі плакаць хочацца,
Прад цэлым светам жаліцца,
Што так зямелька родная
З ног ад нядолі валіцца!