Янка Купала

Вольным гоманам хвоек высокіх,
       Туманамі санлівых нізін,
Казкай векаў блізкіх і далёкіх
       Клічам, сонца, цябе як адзін!

Распусці залацістыя косы,
       Схаладзелы загон ацяплі,
Аквяці лугавыя пакосы,
       Ўсходы новыя сей на зямлі.

З непатульнай, пакорнай зямліцай
       Заручыся, шлюб вечны вазьмі,
Разлівайся люстранай крыніцай
       Між даламі, гарамі, людзьмі...

Рассыпайся па сёлах, па нівах
       Брыльянцістай ажыўчай расой;
У вясёлках купайся цвятлівых,
       Ласкай сэрца, душу супакой...

Як у свята купальскае, сонца,
       Свой жывы абнаўляеш паглёд,
Аднаві славу нашай старонцы,
       Аднаві яе сумны народ!

Хай нам явары вечныя думы,
       Думы-байкі шасцяць, шалясцяць,
I нясуцца хай гэтыя шумы,
       Па бел-свету ляцяць, хай ляцяць!..

Дык глянь з хорамаў вольных, высокіх
       Да крывіцкіх туманных нізін...
Казкай векаў блізкіх і далёкіх
       Клічам, сонца, цябе як адзін!