Янка Купала

Ноч за ночкай ідзе, сцішна, тайна брыдзе,
       Рассявае трывогу-знямогу;
Цені густа кладзе на пяску, на вадзе,
       Ацямрае гасцінец-дарогу.

I урок, і залом абымае крылом,
       Гругановым крылом спавівае;
Водзіць рэй з ведзьмаком, жэніць ведзьму з ваўком,
       Кажана і саву заручае.

З ям вылазіць, як лунь, вадзянік і лясун,
       Выпраўляюць русалкі бяседу;
Змей дабро цягне з пунь, пакуль крыкне пявун,
       Пакуль поўнач не зробіць прагледу.

Неба свой нямы сход: месяц, зор харавод
       Над зямлю то выводзіць, то зводзіць;
Спіць сяло, дрэмле кот, вецер ціснецца ў плот,
       Як на дудках, у шчэпках заводзіць.

Так ноч ночку вядзе, сцішна, тайна брыдзе,
       Рассявае трывогу-знямогу;
Цені густа кладзе на пяску, на вадзе,
       Ацямрае гасцінец-дарогу.