Янка Купала

Сядзіць на прызбе бледны дзед
I пазірае слёзна ў свет.

Старэчай думкай ўдаль бяжыць, —
Як жыў, жыве, як будзе жыць.

За успамінам успамін
У грудзі лезе, як той клін.

Шлях немалы прайшоў ў жыцці,
А йшчэ ці многа перайсці!

Усё разважае на свой лад
I, што збудзіў ўспамін, не рад.

У думкі прэцца стада мар —
I двор, і пан, прыгон і цар.

Бадзянні тыя, што ўслед шлі,
Па роднай, па чужой зямлі,

I тыя новы ўладары,
Што пруць к яму ў гаспадары;

Ўсё важыць розумам дзядуль,
I не здыбе дабра знікуль,

Адно, ад назалістых дум
Што раз, то горшы цісне сум.

I сам не бачыць, як расой
Сплыла слязіна за слязой,

З сухім змяшалася пяском
I заблішчэла аганьком...

А дзед на прызбе ўсё сядзіць
I ў дальню даль глядзіць, глядзіць!